สัตว์ประหลาดแชนเดอเลียร์ของสุภาพสตรีส้นสูงแดง

สัตว์ประหลาดแชนเดอเลียร์ของสุภาพสตรีส้นสูงแดง

แพชชั่นคนเราต่างกัน บางเรื่องมีสาระ แต่บางเรื่องก็โคตรไร้สาระ แต่ในความไร้สาระนั้น ถ้าเรามองสาระให้เห็น เราอาจได้สิ่งมีค่าที่ไม่ใช่เรื่องของตัวเงิน แต่มันคือผลงานทำมือชิ้นเดียวในโลก

changchui-blog-witchulada-01_1.jpg

คุณคิดยังไงกับสัตว์ประหลาด ?

เอ๋ วิชชุลดา ปัณฑรานุวงศ์ เป็นอดีตพีอาร์ จบการศึกษาจากคณะศิลปกรรม จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ปัจจุบันเอ๋ทำงานเป็นสาวออฟฟิศ ดูแลในเรื่องการตลาดและการจัดดิสเพลย์ให้กับบริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง เอ๋แต่งตัวสวย ปากแดงทุกวัน เปลี่ยนรองเท้าไม่ซ้ำคู่ ผู้หญิงรักสวยรักงามคนอื่นเป็นอย่างไรไม่รู้  แต่เอ๋มีความสนใจในเรื่องของสัตว์ประหลาด และผลงานแชนเดอเลียร์ขนาดสี่เมตรครึ่งที่ผสมกันระหว่างแมงมุมกับหนอนที่อยู่ในภาพ ก็ผลงานเอ๋นี่ละ

changchui-blog-witchulada-02.jpgchangchui-blog-witchulada-05.jpg

ความผูกพันระหว่างเอ๋กับสัตว์ประหลาดมันเริ่มมาจากความกลัว แต่เคยได้ยินไหม ‘ยิ่งหนีก็ยิ่งเจอ’ เวลาเจอหนอนเจอแมลงหรือเจอตัวร้อยขาที่แอบขึ้นมาบ้านพร้อมกับน้ำในช่วงฤดูฝน เอ๋จะแอบมองมันอยู่ห่างๆ ด้วยความกลัว แต่ขณะเดียวกัน ก็หลงใหลเสียเหลือเกินในรูปลักษณ์ของสัตว์เหล่านั้น ไม่ว่าจะขน ขา หนวด ปีก เปลือก ความมันวาว โดยเฉพาะเรื่องของผิวสัมผัส เอ๋คลั่งมาก เอ๋ชอบสืบค้นหาข้อมูลในเชิงลึกของพวกมันผ่านอินเตอร์เน็ต รวมทั้งการเป็นคนชอบดูหนังเอเลี่ยน หนังอวกาศ หนังประเภท sci-fi และหนังสารคดีสิ่งมีชีวิตใต้ทะเลลึก ยิ่งทำให้เอ๋ได้รู้จักกับสิ่งที่ตัวเองกลัวอย่างแจ่มชัดและนำแพชชั่นที่ก่อเกิดจากความกลัวนั้น มาสร้างเป็นผลงาน โดยเทคนิคการสร้างสัตว์ประหลาดของเอ๋ก็เหมือนการสร้างครอบครัว บางชนิดถูกร่างแบบขึ้นใหม่และค่อยๆเติมผิวพรรณให้กับพวกมัน บางตัว ใช้วิธีผสมข้ามพันธุ์ สร้างลูกสร้างหลานให้ใหม่ด้วยวิธีเอาแบบสเก็ตช์ของเดิมหลายๆ ชิ้นมาทำคอลลาจตัดแปะ อย่างแชนเดอเลียร์สัตว์ประหลาดที่กำลังประกอบร่างจากวัสดุเหลือใช้ ใยสังเคราะห์ ไข่ของเล่นพลาสติก ฝายาแนว ขาตั้งโคมไฟ ฝาขวดน้ำดื่ม หลอดกาแฟ ฯลฯ ที่กำลังจะใกล้เสร็จสมบูรณ์อยู่นี้ ก็ไม่ได้เกิดมาเพียงลำพัง แต่มันมีญาติพี่น้อง

changchui-blog-witchulada-08.jpgchangchui-blog-witchulada-09.jpg

‘เรียนศิลปะแล้วจะไปทำอะไรกิน’ หลายคนคุ้นเคยกับประโยคคำถามนี้ ที่แลดูจะเป็นข้อสรุปไปในตัว ?

เอ๋เป็นคนหนึ่งที่ในช่วงของการเลือกเรียนศิลปะนั้น พ่อแม่เธอดูจะไม่เห็นด้วยสักเท่าไหร่นัก แต่ ณ วันนี้ คนที่ยืนอยู่ข้างเธอในระหว่างการพ่นสีงานเพื่อเติมความน่าสนใจให้กับแชนเดอเลียร์สัตว์ประหลาดคือพ่อของเธอ ที่คอยเป็นลูกมือช่วยประกอบและเดินสายไฟให้

changchui-blog-witchulada-06.jpg

เมื่อถามเอ๋ถึงงานศิลปะสื่อผสมที่เธอกำลังทำอยู่และทำไม่เคยหยุด หญิงสาวปากแดงในรองเท้าส้นสูงบอกเราว่า

“หนูอยากให้คนรู้ว่าการเรียนหรือทำงานศิลปะ มันไม่ใช่ว่าจะต้องไม่มีกินเสมอไป เป็นศิลปินมันก็เก่งได้เท่ากับอาชีพหมอ หรือวิศวะเหมือนกัน เพราะความเก่งไม่เก่ง มันยังขึ้นกับพื้นฐานของแต่ละคนด้วยว่าจริงๆ แล้วเราเกิดมาเพื่อที่จะเป็นอะไร ถ้าความสามารถหรือความสนใจของใครสักคนคืออาชีพหมอ แต่เราเอาศิลปะไปยัดใส่ให้เขา เขาก็คงทำอะไรไม่ถูก เช่นกันที่ถ้ามีคนเอาสูตรชีวะมาให้คนทำศิลปะแบบเราท่อง เราก็คงไม่เอา หนูเชื่อว่าทุกคนเกิดมาพร้อมกับศักยภาพบางอย่างในแบบของเราเอง ที่เหลือมันคือการขวนขวายและทำอย่างต่อเนื่อง ใครจะเห็นไม่เห็นก็ช่าง เราทำของเราไปเถอะ ทำให้มาก แล้ววันหนึ่งถ้าเราใช่ โอกาสมันจะมาหาเราเอง”

changchui-blog-witchulada-07.jpg

ความเชื่อไม่สามารถเกิดจากการนั่งเฉยๆ เช่นกันที่ความศรัทธาไม่ได้สร้างในวันเดียว

เรื่อง/ภาพ : พัทริกา ลิปตพัลลภ