ทำดะ มหาเศรษฐีขยะที่ช่างชุ่ย

ทำดะ มหาเศรษฐีขยะที่ช่างชุ่ย

ความสุขของคุณราคากี่บาท ?

โรลสรอยซ์ ข้าวมันไก่ ขี้เถ้า ยานอวกาศ หรือผ้าถุงซีดจางกับรองเท้าแตะคีบขาดๆ เรียกความสุขได้ไหม

changchui-blog-tamda02.jpg

เราไม่สามารถจำกัดความใดๆ ในรูปแบบที่ตายตัวของ ‘ทำดะ TAM:DA’ แบรนด์ออกแบบที่นำข้าวของเหลือใช้รอบตัวมาสร้างเป็นชิ้นงานได้ เพราะ ‘ทำดะ’ เป็นแบรนด์ของนักประดิษฐ์ที่ทำมันทุกอย่างที่ชาวบ้านเขาจะไม่ทำกัน ซึ่งจากการลงมือทำแค่เอาขำๆในช่วงที่ยังทำงานประจำเป็นครีเอทีฟอยู่ที่บริษัทเอเจนซี่ญี่ปุ่น ‘เป๋ ทำดะ’ ธนวัต มณีนาวา ก็ตัดสินใจลาออกจากงานประจำมาเปิดสตูดิโอทำดะของตัวเองจริงจัง เพราะแม้งานโฆษณาจะมีรายได้ประจำที่แน่นอนและมั่นคงกว่า แต่เมื่อมาบวกลบคูณหารดูแล้ว ก็ไม่เห็นจะเคยมีเงินเหลือเก็บเลย ไหนจะค่าเดินทาง ค่าเสื้อผ้า ค่ากินข้าวนอกบ้าน ค่าปาร์ตี้ (เพราะสังคมพาไป) ฯ ซึ่งแม้การออกมารับงานอิสระและใช้พื้นที่ในบ้านของตัวเองสร้างสตูดิโอขึ้นมาจะมีรายได้ไม่เท่างานประจำ แต่รายจ่ายของเขาเองก็น้อยลงเช่นกัน รวมทั้งเขายังมีเวลาเหลือเฟือในการคิดค้นและทดลองสิ่งประดิษฐ์ เรียกว่าทุกวันนี้มีชีวิตอยู่ได้ดีไม่เดือดร้อน

changchui-blog-tamda03.jpg

“ไอ้คำว่าอยู่ได้หรืออยู่ไม่ได้นี่มันก็ขึ้นอยู่กับความพอหรือไม่พอของเราแต่ละคนด้วยนะ อย่างเราเป็นประเภทมีเท่าไหนก็ใช้เท่านั้น และการมีสตูดิโอของเราเองที่บ้าน มันก็ทำให้เราไม่ต้องใช้เงินอะไรมากมาย กินข้าวก็ทำเอง เจียวไข่อะไรไปตามภาษา ค่ารถค่าราก็ไม่ต้องเสีย แต่ถามว่าเราจะมีโอกาสรวยจากทำดะบ้างไหม มันก็คงไม่รวยในแง่ของเงินหรือสถานะทางสังคมหรอก แต่ถ้าวัดกันที่ความสุข โห ทุกวันนี้เราเป็นมหาเศรษฐีนะ”

changchui-blog-tamda04.jpg

แต่ละวันของเป๋ ทำดะ ไม่มีสักนาทีที่เขาจะหยุดใช้สมอง แม้ขนาดนั่งกินข้าวคะน้าหมูกรอบ เป๋ยังสามารถสังเกตเห็นบางองศาของคะน้าหั่นชิ้นที่จมครึ่งตัวอยู่ในน้ำมันหอยว่ามีรูปทรงคล้ายรองเท้าส้นสูงได้ เป๋มีขยะล้นบ้านที่นอกจากจะเป็นของสะสมที่ได้มาจากตลาดมืดและร้านขายของมือสองแล้ว เขายังมักจะได้มาด้วยกรรมวิธีต่างๆและดวง อย่างช่วงของการทำโคมไฟไม้ค้ำ เป๋ต้องใช้ความอดทนและการรอคอยอันยาวนาน นั่งภาวนาทุกวันให้เพื่อนที่กำลังเข้าเฝือกใช้ไม้ค้ำยันอยู่หายจากความเจ็บป่วยสักที เป๋จะได้ยึดไม้ค้ำมาทำโคมไฟ!

changchui-blog-tamda05.jpg

หรือครั้งหนึ่งจะทำปฏิทินถาดน้ำแข็ง ซึ่งไอเดียคือเป๋ต้องการใช้หลุมน้ำแข็งบนถาดทำเป็นวันที่เดือนปี คำณวนดูแล้วน่าจะต้องใช้ช่องน้ำแข็งตกสามสิบกว่าช่อง แต่ปัญหาคือถาดน้ำแข็งโดยทั่วไปจะมีช่องน้อย เป๋เลยออกตามล่าหาถาดทำน้ำแข็งไปทุกที่ ตามโชว์ห่วยบ้าง ตลาดนัดบ้าง ไดโซะบ้าง และขณะที่ยืนนับช่องถาดทำน้ำแข็งอยู่ที่ร้านของชำแห่งหนึ่ง คนขายก็เริ่มมองเป๋แบบไม่เป็นมิตร เขาคงนึกในใจ ‘คนบ้าอะไรมายืนนับช่องถาดน้ำแข็งเป็นชั่วโมง’ กระทั่งจนคนขายเริ่มคันปากจึงตะโกนบอกเป๋ว่า “จะนับอะไรกันนักหนา มันก็แค่ถาดน้ำแข็ง อยากได้ที่มันทำน้ำแข็งได้เยอะๆ ก็ซื้อไปหลายๆอันสิ” 

ส่วนเป๋เวลานั้นได้แต่นึกในใจ

‘จะให้กูอธิบายยังไงว่ากูจะเอาถาดทำน้ำแข็งไปทำปฏิทิน’

changchui-blog-tamda06.jpg

ขยะที่มีค่าที่สุดสำหรับเป๋คือขยะความคิด ในแต่ละวัน เป๋อาจจะมีไอเดียพลุ่งพล่านถึงสิบไอเดีย แต่สุดท้าย มักจะมีแค่ไอเดียเดียวที่ถูกหยิบมาทำเดี๋ยวนั้นเลย โดยเป๋จะจดเก้าไอเดียที่ถูกคัดออกไว้ในสมุดโน้ตเพื่อกันลืม และรอจังหวะของการได้พบเจอจิ๊กซอว์ตัวสำคัญที่จะมาช่วยเติมเต็มในแต่ละไอเดียเหล่านั้นให้สมบูรณ์

“ทุกวันนี้ไอ้สิ่งที่เราทำมันอาจจะดูไร้สาระ แต่มันคือความชอบของเราที่มาจากตัวเราเองจริงๆ เราไม่ได้คาดหวังว่ามันจะเป็นอาชีพที่ทำเงิน เราแค่เดินทางในสิ่งที่เรารู้สึกเชื่อมั่นว่าทางนี้ละวะ แม่งจะตอบแทนเรากลับมาเป็นความสุขล้วนๆ ส่วนสตางค์ เราถือเป็นของแถม”

changchui-blog-tamda07.jpg

พฤษภาคมนี้ พบกับ TAM:DA PLAY ได้ที่ช่างชุ่ย คิดดูว่าถ้าโมบายเคลื่อนที่ของเป๋ทำดะวิ่งลั้นลาเปิดสอนเวิร์คช็อปอยู่ในช่างชุ่ย มันจะอลวนขนาดไหน?

เรื่อง / ภาพ : พัทริกา ลิปตพัลลภ

ติดตามสิ่งประดิษฐ์ที่ชาวบ้านเขาไม่ทำกันได้ที่ Facebook Page : TAM:DA